زَبور.
30.
داوودئے زَبور. په مزنێن پرستشگاهئے وَپْکا سئوتے. او هُداوند! ترا شان و سئوکتَ دئیان، چیا که تئو منا چه جُهلانکیان چست کرت و نه‌اِشتِت دژمن منی سرا شادهی بکننت. 
او هُداوند، منی هُدا! تئیی گوَرا په کُمکا پریاتُن کرت و تئو منا چه ناجۆڑیا دْراه کرت، 
منی اَرواه چه مُردگانی جهانا در آورت و چه آیانی نیاما که کَلّ و کبر بوتنت زندگ کرت. 
او هُداوندئے دۆستداران! په هُداوندا نازێنک بجنێت، آییئے پاک و پَلگارێن نامئے شُگرا بگرێت. 
چیا که هِژمی دمانے و مِهر و رهمتی اُمرئے دْراجیا. بیت که سجّهێن شپے په گرێوگ بگوَزیت، بله بامگواها شادهی وتی چهرگا زاهرَ کنت. 
من وتی آسودگیئے وهدا گوَشت: «هچبر لرزێنگَ نبان.» 
او هُداوند! تئو منا چه وتی مِهر و رهمتا مُهرێن کۆهێئے پئیما اۆشتارێنتگ‌اَت، بله وهدے وتی دێمِت چه من ترّێنت، تُرستُن. 
او هُداوند! ترا تئوارُن جت، تئیی گوَرا زاری و پریاتُن بُرز کرت: 
«منی مرکا چِه سوتّے مان و کبرئے تها منی اێر رئوگا چۆنێن پایدگے؟ زانا، هاک ترا ستا دنت؟ جارَ جنت که تئو وپادار ائے؟ 
او هُداوند! بِشکن و منی سرا مهربان بئے. هُداوندا! منی مَدَت کنۆک بئے.» 
تئو منی مۆتک ناچ و سُهبتے کرت، سوگی گُد و پۆشاک در کرت و منا گۆن شادمانیا پۆشێنت، 
تانکه منی اَرواه ترا ستا بدنت و بێتئوار مبیت. او هُداوند، منی هُدا! تان اَبد تئیی شُگرا گران.