زَبور.
29.
داوودئے زَبور. او آسمانیان! هُداوندا ستا کنێت، هُداوندئے شان و کدرتا ستا کنێت. 
هُداوندئے نامئے شان و شئوکتا ستا کنێت، هُداوندا مان آییئے پاک و پَلگارێن دْرَپشناکیا ستا کنێت. 
هُداوندئے تئوار آپانی سربُرا اِنت، شان و شئوکتئے هُدا گْرندیت، هُداوند پُرزۆرێن آپانی سربُرا گْرندیت. 
هُداوندئے تئوار زۆرمند اِنت، هُداوندئے تئوار دْرپشناک اِنت. 
هُداوندئے تئوار گَزّانَ پرۆشیت، هُداوند لُبْنانئے گَزّانَ پرۆشیت. 
آ لُبْنانا گوَسکێئے پئیما جاهَ سرّێنیت، سیریونا جَلَبێن گۆکێئے پئیما. 
هُداوندئے تئوار گْرند و گْرۆکێن آچش رئوانَ کنت. 
هُداوندئے تئوار گیابانا لرزێنیت، هُداوند کادِشئے گیابانا لرزێنیت. 
هُداوندئے تئوار آپُسێن آسکانَ گێجێنیت و جنگلا بے لمب و تاکَ کنت. آییئے پرستشگاها سجّهێن گوانکَ جننت: «شئوکت و شان!» 
هُداوند هار و توپّانئے سربرا، وتی تهتئے سرا نِشتگ، هُداوند تان اَبد وتی بادشاهی تهتئے سرا نِشتگ. 
هُداوند وتی کئوما واک و کدرت ببَکشات، هُداوند وتی کئوما گۆن سُهل و اێمنی برکت بدئیات.