زَبور.
28.
داوودئے زَبور. او هُداوند، او منی تلار! ترا تئوارَ کنان، چه من نادلگۆش مبئے. اگن تئو بێتئوار ببئے، همایانی پئیما بان که کَلّ و کبرا کپنت. 
منی پریات و زاریئے تئوارا گۆش دار، وهدے چه تئو مَدَتَ لۆٹان و وتی دستان دێم په تئیی پاکێن بارگاها بُرزَ کنان. 
منا بدکارانی همراهیا گِرّان مکن و مکَشّ، هما که رَدێن کارَ کننت و گۆن همساهگان چه سُهل و سَلاها هبرا اَنت، بله دلِش چه شِرّ و شۆرا پرّ اِنت. 
کرتگێن کارانی مُزّااِش بدئے، همسَنگ گۆن آیانی بدێن کاران، دستئے کرتگێنانی مُزّااِش بدئے، آیانی کارانی کَدّا. 
پمێشکا که هُداوندئے کارانی پرواها نکننت، آییئے دَزهُنرئے کارانی هاترا ندارنت، آ اِشان تباهَ کنت و هچبر په رُست و رُدۆما نئیلیت. 
هُداوندا ستا بات، چیا که منی پریات و زاریئے تئواری اِشکتگ. 
هُداوند منی زۆر و اسپر اِنت، دلُن آییئے سرا تئوکلَ کنت و مَدَتُن رَستگ. دل چه شادمانیا سررێچ اِنت و گۆن وتی سئوت و نازێنکان آییئے شُگرا گران. 
هُداوند وتی مردمانی زۆر و توان اِنت، په رۆگن پِر مُشتگێنا رکّگئے کلاتے. 
وتی مردمان برَکّێن و وتی کئوما برکت بدئے، آیانی شپانک بئے و تان اَبد وتی کۆپگا بجّلِش.