زَبور.
26.
داوودئے زَبور. او هُداوند! گناهئے بُهتاما چه منی سرا بٹَگلێن، چیا که وتی بێمئیاریئے تها گامُن جتگ و بے لرزگے هُداوندئے سرا تئوکلُن کرتگ. 
هُداوندا! منا بچکّاس و آزمایش کن، منی دل و هئیالا چه چکّاسا بگوازێن. 
چیا که تئیی مِهر مُدام منی چمّانی دێما اِنت و تئیی وپاداریئے ساهگا گامَ جنان. 
نه گۆن پرێبکاران همدیوانَ بان و نه دوتَل و دوپۆستێن مردمانی همراه. 
چه بدکارانی همراهیا نپرتَ کنان و گۆن رَدکاران همدیوانَ نبان. 
او هُداوند! وتی دستان بێگناهیئے تها شۆدان و تئیی کُربانجاهئے سرا چهرَ وران، 
تان وتی شُگرگزاریئے تئوارا بُرز کنان و تئیی سجّهێن اَجَبێن کارانی کِسّها بیاران. 
او هُداوند! منا تئیی لۆگ سَکّ دۆست اِنت، تئیی شان و شئوکتئے جاگه. 
منی ساها گُنهکارانی هۆریگا مگر و زِندا گۆن هۆنیگان، 
که گندهێن پندلِش دستا اِنت و راستێن دستِش چه رشوَتا سررێچ. 
بله من وتی بێمئیاریئے تها گامَ جنان، منا برَکّێن و منی سرا رهم کن. 
پادُن تچک و ساپێن جاگهے اێر اِنت، مزنێن دیوانان هُداوندا نازێنان.