زَبور.
24.
داوودئے زَبور. زمین و آییئے سجّهێن هستی هُداوندئیگ اَنت، جهان و سجّهێن مَهلوک. 
چیا که هُداوندا آییئے بنیات مان دریایا نادێنت و آپانی سرا اۆشتارێنت. 
کئے چه هُداوندئے کۆها بُرزاد شتَ کنت؟ کئے آییئے پاکێن جاگها اۆشتاتَ کنت؟ 
هما که دلی ساپ و دستی پاک اِنت، هما که وتی اَرواها دێم په ناهودگیا نترّێنیت و درۆگێن سئوگندَ نئوارت. 
آ چه هُداوندا برکتَ گیپت و چه وتی رَکّێنۆکێن هُدایا، اَدل و اِنساپ. 
همے پئیما اَنت، آ مردم که آکوبئے هُدائے شۆهازا اَنت، هما که په آییئے دێما هُدۆناک اَنت. اۆشت... 
او دروازگان! وتی سرا بُرز بدارێت. او کوَهنێن در و دپیگان! وتا په شاهگانی پَچ کنێت، تانکه مزنی و شانئے بادشاه بگوَزیت. 
مزنی و شانئے اے بادشاه کئے اِنت؟ پُرواک و زۆراورێن هُداوند، هُداوند که جنْگا دلێر اِنت. 
او دروازگان! وتی سرا بُرز بدارێت! او کوَهنێن در و دپیگان! وتا په شاهگانی پَچ کنێت، تانکه مزنی و شانئے بادشاه بگوَزیت. 
مزنی و شانئے اے بادشاه کئے اِنت؟ لشکرانی هُداوند هما اِنت مزنی و شانئے بادشاه. اۆشت...