زَبور.
21.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. او هُداوند! بادشاه چه تئیی زۆرا شادمانیَ کنت و چه تئیی رَکّێنگا اِنت که اینچُک گَل و بال اِنت. 
تئو آییئے دلئے مراد بَکشاتگ‌اَنت و آییئے لُنٹانی واهگِت چه آییا دور نداشتگ‌اَنت. اۆشت... 
چیا که گۆن بازێن برکتانی دئیگا په آییئے وشّ‌آتکا در آتکگئے و تاجے چه اَسیلێن تلاها سرا داتِت. 
آییا چه تئو زِند لۆٹت و تئو بَکشات، رۆچانی دْراجی، اَبد تان اَبد. 
چه تئیی بَکشاتگێن کامرانیان، آییئے شان و مڑاه مزن اِنت، آییارا شئوکت و مزنی داتگ. 
په راستی اَبدمانێن برکت بَکشاتگ و وتی بگلا گَل و شادانِت کرتگ. 
چیا که بادشاه هُداوندئے سرا تئوکلَ کنت و بُرزێن اَرشئے هُداوندئے مِهرا نلرزیت. 
تئیی دست، سجّهێن دژمنان درَ گێجیت، تئیی راستێن دست په آیان که چه تئو نپرتَ کننت رسیت. 
آ وهدی که زاهرَ بئے آیان پُراچشێن تَرونێئے پئیما کنئے. هُداوند وتی هِژمئے تها آیان اێرَ بارت و آییئے آچِش آیانَ وارت. 
آیانی پدرێچا چه زمینا گار و بێگواهَ کنئے، چُکّ و نبیرگانِش چه مردمانی نیاما. 
هرچُنت که تئیی هلاپا پلیتێن شئوربندی بکننت و بدێن رپک و پندل بسازنت بله سۆبێنَ نبنت، 
چیا که تئو آیانَ تاچێنئے، وهدے که وتی کمانا دێم په آیانَ ترّێنئے. 
او هُداوند! گۆن وتی زۆر و توانا اَنچش مزن‌شان باتئے. تئیی واک و کدرتا ستا کنێن و نازێنێن.