زَبور.
20.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. هُداوند ترا سکّی و سۆریانی رۆچا پَسّئو بدئیات، آکوبئے هُدائے نام ترا نگهپان بات. 
چه وتی پاکێن جاگها په تئو کُمک برسێنات و چه سَهیونا ترا مَدَت کنات. 
تئیی سجّهێن کُربانیگان وتی یاتا بدارات، تئیی سۆچگی کُربانیگانی مَنّۆک بات. اۆشت... 
تئیی دلئے واهگان برجاه دارات و تئیی سجّهێن شئوربندیان کامیاب کنات. 
تئیی سۆب و پێرۆزیا گۆن شادمانی کوکّار بکنێن و وتی بئیرکا تئیی نامئے سرا بُرزاد بچنڈێنێن. هُداوند تئیی سجّهێن دَزبندیان پوره و سَرجم بکنات. 
نون زانتُن که هُداوند وتی رۆگن پِر مُشتگێنا رَکّێنیت و چه وتی پاکێن آسمانا آییا پَسّئوَ دنت، گۆن وتی راستێن دستئے رَکّێنۆکێن واک و تاگتا. 
لهتێن وتی اسپ و اَرّابهانی سرا پَهرَ کننت، بله ما وتی هُداوندێن هُدائے نامئے سرا پَهرَ کنێن. 
آ سرێن‌پرۆشَ بنت و کپنت، بله ما پادَ کاێن و مُهرَ اۆشتێن. 
او هُداوند! بادشاها سۆب و پێرۆزی بدئے. تئوار که کنێن، مئے پَسّئوا بدئے.