زَبور.
19.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. آسمان هُداوندئے شان و مزنیا پدّرَ کنت، بُرزێن اَرش آییئے دستئے کاران. 
اے رۆچ په آ رۆچا هبر رئوانَ کنت و اے شپ په آ شپا زانت و هِکمت درشانَ کنت، 
نه هبرے و نه گالے، آیانی تئوار اِشکنگَ نبیت. 
پدا هم آوازِش سَرجمێن زمینا شنگ و تالانَ بیت و هبرِش تان جهانئے گُڈّی مرز و سیمسرانَ رسنت. په رۆچا، هُدایا آسمانا تمبوے بستگ، 
رۆچ سالۆنکێئے پئیما چه وتی کِلّهبندا درَ کئیت و چۆ که پهلوانے شادان مئیدانَ کنت. 
چه آسمانئے یک گوَرێا درَ کئیت و تان آ دگه گوَرا چهرَ وارت، هچ چیزّے چه آییئے هُرم و گرمیا چێر نه‌اِنت. 
هُداوندئے شَریَت تمان و بےائیب اِنت و جسم و جانا بۆدَ کاریت. هُداوندئے هُکم پُراِهتبار اَنت و کَمزانتان دانا و اَگلمند کنت. 
هُداوندئے رهبند راست اَنت و دلا شادانَ کننت. هُداوندئے پرمان پاک اَنت و چمّان رُژناگَ کننت. 
هُداوندئے تُرس پاک اِنت و تان اَبد پایدار. هُداوندئے پرمان برهکّ اَنت و سَرجمیا اَدل، 
چه تلاها دلکشتر، تنتنا چه اَسیلێن زرّ هم، چه شَهدا شیرکنتر، تنتنا چه بێنگئے کُدامئے هر ترَمپا وَشتر. 
تئیی هزمتکارا چه آیان ڈاه و هُشدارَ رسیت و گۆن آیانی دارگا مزنێن مُزّے. 
کئے اِنت آ که وتی رَدیان بزانت و سرپد ببیت؟ منا چه وتی نزانتگێن گناهان پاک و سَلّه کن. 
وتی هزمتکارا چه گُروناک و پُرکِبرێن کار و کِردان بدار، مئیل که منی سرا بالادست ببنت. هما وهدا تمان و بےائیبَ بان و چه هر مزنێن گناها پاک. 
او هُداوند! منی دپئے هبر و دلئے پگر و هئیال تئیی دلا بننداتنت، تئو که منی تلار و پُشت و پناه ائے.