زَبور.
18.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. هُداوندئے هزمتکار داوودئے زَبور. داوودا اے زَبور هما وهدا په هُداوندا پِر بست که هُداوندا چه سجّهێن دژمنان و چه شاوولئے دستا رَکّێنت. داوودا چُش گوَشت: او هُداوند، او منی زۆر و واک! ترا باز دۆستَ داران. 
هُداوند منی تلار اِنت، منی کلات و منی رَکّێنۆک اِنت، منی هُدا منی تلار اِنت و هماییئے پُشتا باهۆٹ و مئیارَ بان. آ منی اِسپر اِنت، منی زۆراکێن رَکّێنۆک و منی سنگر. 
هُداوندا که ستا و سنائے لاهک اِنت تئوارَ کنان و چه وتی دژمنانَ رکّان. 
مرکئے ساد و بندان منا پتاتگ‌اَت و تباهی و زئوالیئے هار و هیرّۆپان منا تُرسێنتگ‌اَت. 
مُردگانی جهانئے ساد و بندان پتاتگ‌اتان و گۆن مرکئے داما، دێم په دێم اتان. 
وتی پرێشانیانی تها هُداوندُن تئوار جت و کُمک لۆٹگئے پریاتُن وتی هُدائے گوَرا بُرز کرت. آییا چه وتی پرستشگاها منی تئوار اِشکت و منی کُمک لۆٹگئے پریات آییئے گۆشان رَست. 
نون زمین چَنڈت و جُمب و جۆشا لَگّت، کۆهانی بێه و بُنیات هم لرزتنت، چیا که آ هِژم گپتگ‌اَت. 
چه آییئے پۆنزا دوتّ در آتک و سۆزناکێن آسے چه دپا، تپتگێن اَنگَر زبانُک جنَگا اتنت. 
آسمانی اێر آورت و جَهل آتک، سیاهێن جمبر آییئے پادانی چێرا اَت. 
کَرّوبیێئے بانزُلانی سرا نِشتگ‌اَت و گواتئے بانزُلانی سرا بال اَت. 
تهارۆکی وتی پۆشاکی کرت و جمبرانی گُبار و سیاهێن هئوری وتی چاگردئے کاپار کرتنت. 
رُژن و دْرپشناکی چه آییا دێما اَت و جمبر چست بئیگا اتنت، تپتگێن سِنگ و آچشێن اَنگَر درَ کپتنت. 
هُداوندا چه آسمانا گْرندِت و بُرزێن اَرشئے هُدایا چه تپتگێن سِنگ و آچشێن اَنگَران وتی تئوار سر دات. 
آییا وتی تیر شانتنت و دژمن شنگ و شانگ کرتنت، گْرۆکی دئور دات و سرگردانی کرتنت. 
دریائے آپراه گِندگ بوتنت و دنیائے بُنیات پدّر، چه تئیی نِهرّ و هکّلان چه تئیی پۆنزئے ترندێن گواتا، او هُداوند! 
آییا چه بُرزادا دست شهارت و منا گپتی، چه زیادهێن آپا منا در آورتی و 
چه زۆراورێن دژمنا رَکّێنت، چه آیان که نپرتِش منی سرا پرۆشتگ‌اَت، چیا که چه من زۆراکتر اتنت. 
سکّی و سۆریانی رۆچا، منی دێما در آتکنت، بله هُداوند منی پُشت و پناه اَت. 
آییا منا پْراه و اێمنێن جاگهے آورت و منا رَکّێنتی، چیا که چه من باز وشّ و رزا اَت. 
هُداوندا په منی پهرێزکاریا گۆن من نێکی کرتگ، منی دستانی پاکیئے مُزّ بَکشاتگ، 
چیا که من هُداوندئے راه یله نداتگ و چه هُدایا دێم په بدیا نشُتگان. 
آییئے پرمان مُدام منی چمّانی دێما بوتگ‌اَنت و آییئے هُکم چه وت دور نداشتگ‌اَنت. 
آییئے دێما تمان و بےائیب بوتگان و وتا چه گناها دور داشتگ. 
هُداوندا منی پهرێزکاریانی مُزّ داتگ، آییا منی دستانی پاکی دیستگ. 
تئو گۆن وپاداران وپادار ائے و گۆن تچکێنان تچک. 
گۆن پاکێنان پاک ائے و بله گۆن رِپک‌کاران چالاک. 
چیا که تئو بێکِبرانَ رَکّێنئے، بله پُرکبر و گُروناکان چم‌جَهلَ کنئے. 
او هُداوندێن هُدا! تئو منی چِراگا رُژناگَ کنئے. هما اِنت که منی تهارۆکیان رۆشنَ کنت. 
گۆن تئیی مَدَتا لشکرێئے سرا اُرُش و هَملهَ بران و گۆن هُدائے کُمکا اِنت که چه بُرزێن دیوالان کُپَّ کنان. 
هئو! هُدائے راه تمان و کاملێن راهے، هُدائے هبر بےائیب اَنت، په هرکَسا که آییئے گوَرا پناهَ زوریت، اِسپرے. 
هُداوندا اَبێد، کئے هُدا اِنت و هُدایا اَبێد، کئے تلار؟ 
اے هُدا اِنت که منا زۆر و واکَ دنت و منی راها تمان و بےائیبَ کنت. 
منی پادان آسکانی پئیما تێزَ کنت و منا بُرزیانی اۆشتگا لاهِکیَ دنت. 
منی دستان په جنْگا آزمودگَ کنت، تان باسکُن بْرنجێن کمانا بلپّێنیت و چۆٹ بکنت. 
تئو وتی سۆبێن بئیگئے اِسپرا منا بَکشئے و راستێن دستِت منی پُشت و پناه اِنت، تئیی نرم‌دلی و بێکبری منا مزنیَ دنت. 
تئو منی پادانی چێرئے راها پْراهَ کنئے تانکه پادُن ملرزنت. 
دژمنانی رندا کپان و منی دست په آیانَ رسیت، تان هلاک مبنت، پِر نترّان. 
اَنچش زمینا جنان که پاد آیگئے مۆه و واکِش مبیت، منی پادانی چێرا کپنت. 
تئو په جنْگا منا زۆر و واکَ بَکشئے و دژمنان منی پادانی چێرا دئورَ دئیئے. 
منی پادان دژمنانی گَردنئے سرا اێرَ کنئے و من وتی دژمنان گار و گُمسارَ کنان. 
په کُمکا پِریاتَ کننت بله رَکّێنۆکے نێست، چه هُداوندا کُمکَ لۆٹنت، بله پَسّئوَ ندنت. 
من آیان هاکَ کنان و گواتا دئیان، دَمک و کوچهانی گِلئے پئیما چنڈان. 
تئو منا چه مردمانی جنْگ و چۆپانَ رَکّێنئے و کئومانی سردارَ کنئے، هما مردم منی هزمتا کننت که منِش پجّاهَ نئیاران. 
تان منی تئوارا اِشکننت، پرمانَ برنت، دَرامد منی دێما وتی سرا جَهلَ کننت. 
آ دِلتْرَکَّ بنت، لرزان و دْرهان چه وتی کلاتانَ تچنت. 
هُداوند زندگ اِنت. په منی تلارێن هُدایا نازێنک. منی رَکّێنۆکێن هُدایا شان و شئوکت بات. 
هُدا اِنت که منی بێرا گیپت، کئوم و راجان منی چێردستیا نادێنیت و 
منا چه دژمنانَ رَکّێنیت. هئو! تئو منی دژمنانی دێما منا سرپرازَ کنئے و چه زالمێن مردمانَ چُٹّێنئے. 
او هُداوند! پمێشکا ترا کئومانی نیاما ستا کنان و تئیی ناما نازێنان. 
آ وتی بادشاها مزنێن سۆب و پێرۆزیَ بَکشیت و وتی رۆگن پِر مُشتگێنا مِهرَ کنت، بزان داوود و آییئے نَسل و پدرێچا تان اَبد.