زَبور.
16.
داوودئے شئیر. او هُدا! منا په شَرّی بدار، که تئیی مئیار و باهۆٹ بوتگان. 
گۆن هُداوندا گوَشتُن: «تئو ائے منی هُداوند، اَبێد چه تئو په من هچ شَرّیے نێست.» 
آ پاک و پَلگارتگێن که زمینا اَنت، هما شَرَپمند اَنت که منی سجّهێن شادمانی همایانی سئوَبا اِنت. 
آ که دگه هُداێئے رندا تچنت، آیانی گَم و اندۆه سکّ بازَ بیت، آیانی هۆنێن کُربانیگانی رسمان گۆنَ نبان و نامانِش وتی زبانا نئیاران. 
او هُداوند! تئو منی گیشِّتگێن بَهرونڈ و جام ائے، تئو منی بَهرا شرّیئے سرا دارئے. 
منی هدّ و سیمسر، دلتبێن جاگهان گیشّێنگ بوتگ‌اَنت، منا دلکشّێن میراسے دستا کپتگ. 
من هُداوندا نازێنان که منا شئور و سَلاهَ دنت، دلُن شپ‌پاسان هم منا راه سۆجَ دنت. 
من مُدام هُداوند وتی دێم په دێما دیستگ، آ منی راستێن پهناتا اِنت، چه همے سئوَبا منَ نلرزان. 
پمێشکا، دلُن وشّ و زبان شادان اِنت. جِسم و جانُن مان اُمێتئے کلاتا آرامَ گیپت. 
چیا که تئو منا مُردگانی جهانا یلهَ نکنئے و وتی دۆستدارا سَڑَگ و پوسّگا نئیلئے. 
تئو منا زِندئے راها سۆجَ دئیئے و وتی بارگاها منا چه شادمانیا سررێچَ کنئے. تئیی راستێن کَشا، وشّی اَبدمان اِنت.