زَبور.
15.
داوودئے زَبور. او هُداوند! کئے تئیی تمبوا مهمان ببیت؟ کئے تئیی پاکێن کۆها جهمنند ببیت؟ 
هما که بےائیب گام بجنت، اَدل و اِنساپا برجاه داریت و په دلسِتکی راستێنا بگوَشیت، 
هما که گۆن وتی زبانا کَسێئے باپُشتا هبرے مگوَشیت، په همساهگا بدی مکنت و همراهان اێر مجنت، 
هما که بدکار آییئے چمّان هکیر و بے‌ارزش ببنت، هُداتُرسان اِزّت و هُرمت بدنت و وتی لبزئے سرا وپا بکنت، تُرے زَلَر و زیان بگندیت، 
هما که وتی زرّا په سوتّ مدنت و بێگُناهێئے هلاپا رشوَت مگیپت، آ که اِشان برجاهَ داریت هچبرَ نلرزیت.