زَبور.
13.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. او هُداوند! تان کدێن؟ بارێن منا تان اَبدَ شمۆشئے؟ تان کدێن وتی دێما چه من پناهَ کنئے و پۆشێنئے؟ 
تان کدێن منی پگر و اندێشگ منا آزار بدئینت، هر رۆچ دلُن گَمیگ؟ تان کدێن دژمن منی سرا بالادست ببیت؟ 
او هُداوند! منی هُدا! منی چارگا بکن و پَسّئو دئے! چمّانُن رُژنا کن، اگن نه، مرکئے وابا وپسان. 
چۆ مبیت دژمن بگوَشیت: «من آییئے سرا سۆبێن بوتگان»، بدواه شادان ببیت که منَ لرزان. 
بله تئیی مِهرئے سرا تئوکلَ کنان، دلُن گَل و بالَ بیت که تئو منا رَکّێنتگ. 
هُداوندا نازێنان، که مُدام منی سرا مهربان بوتگ.