زَبور.
12.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. «شمینیتئے» تَرزئے سرا. داوودئے زَبور. او هُداوند! برَکّێن، چیا که هچ هُدادۆستے پَشت نکپتگ و وپادار چه مردمانی نیاما گار و بێگواه بوتگ‌اَنت. 
هرکَس گۆن همساهگا درۆگَ بندیت، چاپلوسێن دپِش په پرێب هبرَ کننت. 
هُداوند هر چاپلوسێن دپا پرۆشات و هر بَٹاک جنۆکێن زبانا بُرّات. 
گوَشنت: «ما گۆن وتی زبانا کامیاب و سۆبێنَ بێن، مئے دپ و لُنٹ هم گۆن ما اَنت، مئے واجه و مستر کئے اِنت؟» 
هُداوندَ گوَشیت: «چه نِزۆرێن مردمانی لگتمالی و هاجتمندانی نالگانی سئوَبا نون جاهَ جنان. من اِشان هما پئیما اێمنیَ بَکشان که اِشانی اَرمان اِنت.» 
هُداوندئے هبر اَسیل و بےائیب اَنت، نُگرَهئے پئیما که چه کورها در آتکگ و هپت رندا پاک و سَلّه کنگ بوتگ. 
او هُداوند! تئو اِشان نگهپانیَ کنئے، تئو اے دابێن مردمانی نیاما اِشانی پُشت و پناهَ بئے. 
بدکار هر نێمگا ترّ و تابَ کننت، آ وهدی که مردم پَلیتیا اِزّتَ دئینت.