زَبور.
11.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. من هُداوندئے مئیار و باهۆٹ آن، گڑا شما منا چِه پئیما گوَشێت: «مُرگے ببئے و وتی کۆها بال کن. 
چیا که هئو، بدکار کمانا کَشّنت و تیرِش زِها داتگ، که مان تهارۆکیا نێکدلان بجننت. 
اگن بُنرِد تباه کنگ ببنت، گڑا پهرێزکار چے کرتَ کنت؟» 
هُداوند وتی پاکێن پرستشگاها اِنت، هُداوندئے تَهت آسمانا اِنت. چمّی گِندگا اَنت، دیدگی انسانئے چُکّانَ آزماییت. 
هُداوند پهرێزکار و بدکارانَ چَکّاسیت، آییئے روه چه همایان نپرتَ کنت که شِرّ و شِدّتِش دۆستَ بیت. 
بدکارانی سرا اَنگَر و گۆکُرتَ گوارێنیت، آیانی جام و پیالهئے بَهر، سۆچاک و لوارێن گوات اِنت. 
هُداوند آدل اِنت، آییا اَدل و اِنساپ دۆستَ بیت، نێکدل آییئے دێما گندنت.