زَبور.
8.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. «گیتّیتئے» تَرزئے سرا. داوودئے زَبور. او هُداوند، مئے هُداوند! چِنکدر پُرشئوکت اِنت تئیی نام جهانئے چارێن کُنڈان. تئو وتی شان و مزنی آسمانانی سربرا شِنگ و تالان کرتگ. 
په وت ستا و سنا، چُکّ و شیرمِچێن نُنُّکانی دپا هم داتگ که تئیی دژمنانی سئوَبا ترا ستا بکننت، تانکه دژمن و بێرگیران چُپّ و بێتئوار بکنئے. 
وهدے تئیی آسمانانی نێمگا چاران که تئیی لنکُکانی اِزم و هنر اَنت ماه و اِستارانی نێمگا، که تئو برجاه داشتگ‌اَنت، 
انسان چیے که تئو آییئے گَموار ببئے و بنی آدم کئے اِنت که آییئے دلگۆشا بدارئے؟ 
بله اَنگت تئو چه پرێشتگان بسّ کَمُّکے کمتر کرت و مزنی و اِزّتئے تاج سرا دات. 
وتی دستئے سجّهێن کارانی سرا هاکم کرت و هر چیزّ آییئے پادانی چێرا اِشت. 
سجّهێن رَمَگ و گۆرُّم گیابان و سهرایی جانوَر 
آسمانئے بالی مُرگ و دریائے ماهیگ و هر چے که چه زِرئے راها گوَزیت. 
او هُداوند، مئے هُداوند! چِنکدر پُرشئوکت اِنت تئیی نام جهانئے چارێن کُنڈان.