زَبور.
4.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. گۆن زهی و سیمّی سازان. داوودئے زَبور. او منی دادرسێن هُدا! پَسّئو بدئے وهدے پریاتَ کنان. سکّی و سۆریانی وهدا منی دست و بانُزلِت پَچ کرتنت. منا مِهر و رهمت بَکش و دْوایانُن گۆش دار. 
او مردمان! تان کدێنا منی اِزَّت کَمشَرَپ کنگَ بیت؟ تان چنتا ناهودگیا دۆستَ دارێت و درۆگئے پدا گردێت؟ اۆشت... 
بزانێت که هُداوندا هُدادۆست په وت زرتگ و جِتا کرتگ‌اَنت. وهدے هُداوندا تئوارَ کنان، آ اِشکنت. 
هِژمئے تها گناه مکنێت. اێشیئے بدلا، وپسگئے وهدا، وتی دلا اے بارئوا پگر کنێت و آرام گرێت. اۆشت... 
بَرهَکّێن کُربانیگ پێشکش کنێت و هُداوندئے سرا تئوکل. 
بازێنے گوَشیت: «کئے اِنت په ما نێکی بکنت؟» او هُداوند! وتی دێما په ما رُژناگ کن. 
تئو منی دل چه شادانیا سررێچ کرتگ، چه آیانی هما وهدئے شادانیا گێشتر که دان و گَلّه و تازگێن شرابِش باز ببنت. 
آرامیا دراجَ کشّان و واب هم کپان، چیا که تهنا تئو، او هُداوند، منا اێمنیئے تها نندێنئے.