زَبور.
3.
داوودئے زَبور، هما وهدا که چه وتی چُکّ اَبشالوما جِهَگا اَت. او هُداوند! منی دژمن چنکدر باز اَنت. بازێنے منی هلاپا پاد آیگا اِنت. 
بازێنے منی بارئوا گوَشگا اِنت: «هُدا اِشیا نرَکّێنیت.» اۆشت... 
بله تئو او هُداوند! وت منی چاگردا اِسپر ائے، منی شان و شئوکت ائے، منا سرپرازَ کنئے. 
هُداوندُن گۆن بُرزێن تئوارے پریاتَ کرت و آییا چه وتی پاک و گچێنیێن کۆها منا پَسّئو دات. اۆشت... 
من آسودگ وپتان و پاد آتکان، چیا که هُداوند منی پُشت و پناه اَت. 
چه لَکّانی لَکّا نترسان که چه هر نێمگا منا اَنگرِّش کرتگ. 
او هُداوند! پاد آ. او منی هُدا! منا برَکّێن. تئو ائے که منی دژمنانی دێما شهماتَ جنئے و بدکارانی دپ و دنتانانَ پرۆشئے. 
رَکّێنۆک هُداوند اِنت، تئیی برکت تئیی کئوما برسات! اۆشت...