زَبور.
2.
آ دگه کئوم په چے شۆرشَ کننت و راج چیا مُپت و ناهودگێن پندلَ سازنت؟ 
جهانئے بادشاه تئیارَ بنت و هاکم یکجاه مُچّ، هُداوند و آییئے مَسیهئے هِلاپا اۆشتنت: 
«بیاێت تان آیانی ساد و بندان ببُرّێن و زمزیلانِش بسندێن.» 
هُداوند که آسمانا بادشاهیَ کنت کندیت و آیان مَسکرا کنت. 
آ وهدا وتی هِژمئے تها گۆن آیان هبرَ کنت، وتی گَزبئے تها آیانَ تُرسێنیت: 
«من وتی بادشاه، وتی پاک و گچێنیێن کۆه، سَهیونئے سرا نندارێنتگ.» 
نون هُداوندئے هُکما درشانَ کنان که منا گوَشتی: «تئو منی بچّ ائے، مرۆچی من ترا پێدا کرتگ. 
چه من بلۆٹ تان کئومان تئیی میراس بکنان و زمینئے چارێن کُنڈانی راجان تئیی سئوگات. 
گۆن آسنێن اَساے آیان پرۆشَ دئیئے و کونزگانی پئیما هورت هورتِشَ کنئے.» 
پمێشکا، او بادشاهان! اَگلمند ببێت. اَنچش او جهانئے هاکمان! اَدب بزورێت. 
په تُرس، هُداوندئے هِزمتا بکنێت و په درَهَگ پادانی کپێت. 
چُکّا بچُکّێت چۆ مبیت که زهر بگیپت و شما راهئے نێما گار و بێگواه ببێت، چیا که آ اَناگت بْرانزَ گیپت. بَهتاور هما اَنت که آییئے مئیار و باهۆٹَ بنت.