زَبور.
1.
بَهتاور هما اِنت که بدکارانی شئور و سَلاهئے سرا نرئوت، گُنهکارانی رهسرا نه‌اۆشتیت و ریشکند کنۆکانی دیوانا ننِندیت، 
هما که واهگی گۆن هُداوندئے تالیما اِنت و رۆچ و شپ آییئے تالیمئے سرا پِکرَ کنت. 
آ هما درچکئے پئیما اِنت که رُمبۆکێن جۆسرێئے کِرّا کِشَگ بوتگ و مۆسمئے سرا نیبگَ دنت و تاکی نگیمّرنت، هرچے هم که کنت کامیابَ بیت. 
بله بدکار چُش نه‌اَنت، آ هما پُگ و پَلارانی پئیما اَنت که گواتِشَ رۆپیت و بارت. 
گڑا بزان که بدکاران، په دادرسیا اۆشتگئے واک و توان نێست و گُنهکار پهرێزکارانی دیوانا هۆر بوتَ نکننت. 
که هُداوند پهرێزکارانی راهئے نگهپان اِنت، بله بدکارانی راه تباهی و بێگواهی اِنت.