मरकुस. 13. येसु गुळिताल पलाते पेय्सानेंके ओना सिस्युल्कुनाल वरोर सिस्युड येसुन, “गुरु, हूळा! बच्‍चोर पेद्‍दा बंडां, बच्‍चोर बेसता बंग्लां दोहतुर,” इंचि इत्‍तोर. अस्के येसु ओन, “निमे बंडाने दोहतव पेद्‍दा-पेद्‍दा बंग्लां हूळसेक मंतिन गदा, अव बंडां उंदित पोर्रो उंदि मनाकुंटा कूल्हाना वेला वायानद मंता,” जवाब हीतोर. येसु अगटाल पेय्सि गुळिकु मुन्‍ने मंदना जैतुन मराकुना गुट्‍टापोर्रो होंचि उद्तोर. ओर ओंटिगा मत्‍तद हूळसि, पत्रु, याकोब, योहान आनि अंद्रियल ओनगा होत्‍तुर. होंचि, “इवन्‍नि गटनां बस्के जर्गनुं माकु वेहा, इव गटनां जर्गनुं इंचि माकु बतल चिन्ह दिस्‍सार?” इंचि पूसकीतुर. अस्के येसु ओर्कुन, “मीकुन बोरन्‍ना बोंकिचा मनि इंचि, उसारते मंटु. वेल्‍लेटुर नावा पोर्रोलते वासि, ‘ओन ननाने आंदुन’ इंचि वेल्‍लेटुर्कुन बोंकिचानुर. मिमेट लडाईं आनि लडाईना पोल्‍लेना बारेमते केंजसि वेरियमट, अल्हा तप्पाकुंटा आयानुंगे. गानि दुनियाता आकिर वेला अस्केने वायो. देसेमपोर्रो देसेम, राज्येम पोर्रो राज्येम लडाईं आयनुं, वेल्‍ले जागानगा बूकंपाल्कु वायानुं, कर्वु अर्रार. इवन्‍नि उंदि मुर्तळकु एरपूराका मुन्‍ने नोप्पिं बल्हा सुरु आंतंगो, अल्हा मुन्‍ने सुरु आयमळे आंद. गानि मिमेट उसारते मंटु. बारित्‍ते मीकुन पंचादितोरा कय्दे अप्पाजेपनुर आनि दर्मसास्त्रम कराहना लोहकुने ओसि तनानुर. आनि नावा बारेमते गवाइ वेहालय मीकुन पेद्‍दाल्कुना मुन्‍ने आनि राजालोर्कुना मुन्‍ने निलाहनुर. गानि दीनकन्‍ना मुन्‍ने अन्‍नि देसेल्कुने तप्पाकुंटा पेनदा बेसता कबुर वेहमळ जर्गगोम. अद वेलाते मीकुन पीसि ओसि पूसकियानुर. अस्के अगा बतल वळ्कना, बतल हिल्‍ले इंचि रंदि कियमट. मीवा मनसुने बतल वळ्कागोम इंचि अनपिचंतो अदे वळ्कट. बारित्‍ते वळ्कानोर मिमेट आयो, पवित्र आत्मा आंद. इंका बल्हा जर्गंता इत्‍ते, कासा तादल-तम्मुह्क पगां आसि हव्कालय अप्पाजेपनुर. अल्हेने बाबो ओना मर्रिन हव्कालय अप्पाजेपनुर. आनि पिलाल्क यावल-बाबोना पोल्‍ले केंजाका, ओर्कुन हव्का वेहानुर. मिमेट नना वेहताप ताकसेक मंतिट इंचि लोकुल्क मीकुन हय्सुर. गानि आकिरदाका बोरय्ते ओर्सकुंचेके ओप्के पीसि मनंतुर, ओर्के मुक्‍ति दोर्कंता. बस्के अय्ते बोरे हय्सवसोंटा नासडेम कियाना वस्तु, गुळि लोप्पो बगाय्ते मंदनायो अगा नित्‍तिसि मत्‍तद हूळकिर. अस्के बोरय्ते यहुदिया राज्येमते मनंतिरो गुट्‍टानेके वित्‍तट. (हद्‍वानुर इदुन अर्तम कीकुंटु) लोहकुना पोर्रो बोरय्ते मंतुर, हिळु रेय्‍सि बवे वस्तुक तायालय लोप्पो होळियानायो. बोरय्ते नेलिने कबळ कीसेक मंतुर, ओरा अंगिं तायालय लोहकुने होनानायो. अव रोजकुने पीटे मंदना मुर्ताह्कुंक आनि पाल हियना मर्तल्‍लुह्कुंक वेल्‍ले तकलिप वांता. अव तकलिपकु पीनि कालम वायामन्‍नि इंचि पारतना कीम्टु. बारित्‍ते पेन दुनियातुन पुटिस्तगटाल अय्ते इदवेरादाका असोंटा तकलिप बस्केने वाया हिल्‍ले, इंका मुन्‍ने बस्केने वायो. पेन अव रोजकुन गिंटा तक्‍को कियाकुंटे मत्‍ते, वरोर इंका पिस्सोर. गानि बोर्कुनय्ते पेन पेरता, ओराहाटीं अव रोजकुन तक्‍को कीता. अद रोजकुने डोंगि किरिस्तुल्कु, डोंगि पेनदा कबुरतोर वायानुर. आनि आटम आतेगिंटा पेन पेरकुत्‍तोर्कुन पसांचालय चिन्हां आनि अद्बूतमाता कबाह्क हूप्‍सानुर. अदुनहाटीं बोरन्‍ना मीकुन, ‘हूळाट, किरिस्तु इगे मंतोर’ हिलाकुंटे ‘हूळाट, अगा मंतोर’ इनानय्ते बोनापोर्रो बरोसा कियमट. गानि मिमेट उसारते मंटु हूळाट; इव अन्‍नि पोल्‍लें नना मीक मुन्‍नेने वेहचि इरतन. गानि अव रोजकुने तकलिपता वेला आसि होत्‍ता पजा पोळ्‍दु हीकट आयार, वेळसि वेल्‍गु हियाका होंदार. मब्बुनाल सुक्‍कां हिळु अर्रालय दल्‍गनुं, मब्बुना ताकतकुन कदलिचमळ जर्गार. अस्के मनकना रूपमते पुटतोर पेद्‍दा बलमतोनि आनि पेद्‍दातनमतोनि मब्बुकुने वायानद लोकुल्क हूळानुर. अस्के पेन दाना दूतन बूमिता ई कोस्साताल मब्बुना आ कोस्सादाका लोहचि, नालुं मूलानाल दाना लोकुल्कुन जमा किय्यार,” इंचि वेहतोर. “अंजिर मराताल मिमेट इद पोल्‍ले करियट. बस्के अय्ते अद मराता कोम्मां इग्गुरु वासि दानकु आकिं पुटंतां, अस्के एद्‍दि कालम दग्गेरे एवता इंचि मिमेट एरपाट कींतिर. अल्हेने इव गटनां जर्गनेंके मिमेट हूळसि ओर दग्गेरे मंतोर, गलमातगेने मंतोर इंचि मिमेट एरपाट कींतिर. नना निजम वेहासेक मंतन, इद पीळिता लोकुल्क नासडेम आसि होनाका मुन्‍नेने इव अन्‍नि पूरा आयानुं. इद बूमि आनि मब्बु नासडेम आसि होंदार, गानि नावा पोल्‍लें बस्केने नासडेम आयो. “अद रोजु अद गळिया बोर्के तेळियो, स्वर्गमता दूतांक आयि, मनकना रूपमते पुटतोंक आयि बोर्के तेळियो. गानि सिराप पेनबाबांके तेळियंता. अदुनहाटीं मिमेट उसारते मंटु, तेल्विते मंचि पारतना कीसेक मंटु, बारित्‍ते अद रोजु बस्के वांतानो मीक तेळियो. वरोर मनकल पय्नेम होननेंके ओना जीतागह्कुंक बोना कबळ ओनकु अप्पाजेपसि, लोतुन कावेल कियानोन ‘तेल्विते मन’ इंचि हुकुम हींतोर. इल्हेने अद वेला मंता. लोता मालक पोळ्‍द होंचि वांतोरो, नळ्‍जाम नर्का वांतोरो, गोगोळ कूसानेंके वांतोरो, हक्‍केरे वांतोरो, बस्के वांतोरो मीक तेळियो. अदुनहाटीं तेल्विते मंटु. ओर अचानक वासि, मीकुन निद्र होंचि मत्‍तद हूळा मनि इंचि मिमेट तेल्विते मंटु. इद नना मीक वेहतन, अल्हेने अंटोर्कगुडा अदे वेहासेक मंतन. तेल्विते मंटु,” इंचि येसु ओर्क वेहतोर.