मरकुस. 4. येसु मर्रा उंदि मल्का गालिल सेर्वु ओड्‍डुनगा होंचि पेनदा पोल्‍लें कराहलय दल्‍गतोर. ओना सुट्‍टु वेल्‍ले मंदि जमा आतुर, अदुनहाटीं ओर अंटुर्कुन ओड्‍डुन पोर्रेने इरसि येसु सेर्वुनां उंदि डोंगाते एक्‍किस उद्तोर. ओर लोकुल्कुंक उदाहरन हीसि वेल्‍लेने पोल्‍लें कराहतोर, असोंटादे इद उंदि कता आंद. “केंजाट! वरोर कास्तकरि मनकल विजां वीतला पेय्सतोर. ओर विजां वीतनेंके इच्‍चुं विजां हर्दा पक्‍काते अर्तां, अव विज्जन पिट्‍टें वासि तित्‍तां. इच्‍चुं विजां बंडाना जागाते अर्तां, अगा वेल्‍ले तोडि मनाहिल्‍ले अदुनहाटीं पेळेक लोप्पोळ्क होनवा बिराने मोलियतां. गानि हिह्कु लोप्पोळ्क होनवाहाटीं पोळ्‍दु पेय्सतस्के वेल्‍ले एद्‍दि मत्‍ता इंचि अव वत्सि माळिस होत्‍तां. इंका इच्‍चुं विजां हाह्कुना जप्पि जागाते अर्तां, जप्पि बेर्सि विज्जन मुचका होत्‍तां. अदुनहाटीं पंटा पेय्सा हिल्‍ले. इच्‍चुं विजां बेस बूमिते अर्तां, अव मोलियतां, बेर्सतां, आनि बेस पंटा पेय्सता. बगा मुप्‍पै अंताल्कु, बगा अर्वय अंताल्कु, बगा नूर अंताल्कुना पंटा पेय्सता,” इंचि कता महतोर. पजा मर्रा ओर्कुन, “बोरगाय्ते केव्क मंता, ओर बेस केंजट,” इंचि येसु इत्‍तोर. येसु वरोरे मत्‍तद हूळसि अगा मत्‍तोरा लोप्पोटाल इच्‍चुर आनि पन्‍नेंड सिस्युल्कु ओनगा होंचि “उदाहरनता अर्तम वेहा,” इंचि येसुन इत्‍तुर. येसु ओर्कुन, “मीक इत्‍ते पेन दाना राज्येमता मर्ममतुन एरपाट कीकुनालय तेल्वि हीता, गानि पलातोर्कुंक बारे इद मर्मम तेळियालय उदाहरन हीसि वेहा पींता.” बारित्‍ते, “ओर कळ्कुने हूळंतुर, अदुन एरपाट किय्युर. केव्कुने केंजांतुर, अदुन तेळियागोटकुन्‍नुर. ओक्‍कला ओर एरपाट कीकुंचि मते, तेळियागोटकुंचि मते पेनदागा मल्सि वायेर, आनि पेन ओर्कुन मापि कियवळ,” इंचि इत्‍तोर. मर्रा येसु ओर्कुन, “मीक इद कताता अर्तम तेळिया हिल्‍लेना बतला? इदे मीक तेळियाकुंटे इंका वेरे कतां मीक बल्हा तेळियानुं?” इंचि इत्‍तोर. “इगे वीतनोर पेनदा पोल्‍लेतुन वीतंतोर. इच्‍चुर लोकुल्क हर्दा पक्‍काता जागातासंटोर आंदुर. ओर पेनदा पोल्‍लेतुन केंजांतुर, केंजतरिते देय्याल्कुना लिडर ओरा मनसुने वासि ओर केंजतवुन तेंडसि पोहांतोर. इंका इच्‍चुर लोकुल्क बंडाना जागातासंटोर आंदुर. ओर पेनदा पोल्‍लेतुन केंजांतुर आनि कुसिते बिराने ओप्कुंतुर. गानि ओरा मनसुने पेनदा पोल्‍लेता हिह्कु नाट्वाहाटीं कोन्‍नि रोजके विस्वासमते मनंतुर. असंटोर पेनदा पोल्‍लेता हेंदाल बतलन्‍ना तकलिप आनि दुक्‍कम वाते विस्वासमताल बिराने पज्जोळ्क दांतुर. इंका इच्‍चुर हाह्कुना जप्पि जागाते अर्तासंटोर आंदुर. ओरय्ते पेनदा पोल्‍ले केंजांतुर, गानि विस्वासमते मनानेंके बल्हा पिस्कन इत्‍ता रंदि, दनमता आस्ति, दिसतव गावाले इत्‍ता मनसु, इवन्‍नि ओन पेनदा लोप्पो बेर्सा हिय्यों. इंका इच्‍चुर बेसता बूमिते अर्तासंटोर आंदुर. ओर पेनदा पोल्‍लें केंजसि मनसुनाल विस्वासम कींतुर. ओर मुप्‍पै अंताल्क, अर्वय अंताल्क आनि नूर अंताल्कुना पंटा पंडतसंटोर आंदुर,” इंचि इत्‍तोर. येसु मर्रा उंदि उदाहरन वेहतोर. “बोरे आयिर वेडसि निरिचि गंजुना हिळु मुच्‍चोर, अल्हेने कटुल हिळु इर्रोर. गानि वेलगु दिसागोम इंचि दान दिसोड पोर्रो इर्रंतोर. मुच्‍चि मत्‍तव बवे दिस अर्राकुंटा मन्‍नों, आनि मर्ममते मत्‍तव बवे पलाते अर्राकुंटा मन्‍नों.???? बोरगाय्ते केंजालय केव्क मंतंगो, ओर बेस केंजट,” इंचि येसु इत्‍तोर. मर्रा येसु ओर्कुन, “मिमेट बेस उसारते केंजट, बद कोल्ताते मिमेट हींतिरो अदे कोल्ताते मीक हियमळ जर्गंता, इंका दानकन्‍ना एक्‍कोगुडा हियमळ जर्गंता. बोरय्ते नना वेहतद बेस केंजसि अर्तम कीकुंतोरो, ओन्कु पेन इंका बेस तेळियानाल हींता. गानि बोरय्ते नना वेहतद बेस केंजसि अर्तम कीकुन्‍नोरो, ओन्कु तेळियतदगुडा पेन तेंडकुंता,” इंचि इत्‍तोर. मर्रा इल्हा वेहतोर. “पेनदा राज्येम इल्हा मंता, वरोर मनकल ओना नेलिते विजां वीतंतोर. ओर नर्कळ्कु मींडंतोर, पोद्‍दला तेल्विते मनंतोर. अद विज्जा मोलियसि बेर्सेकेने दांता. अद विज्जा बल्हा मोलियता, बल्हा बेर्सता इत्‍तद ओनकु तेळियो. बूमि दानद अदे पंटातुन पंडागोटंता. अद बल्हा इत्‍ते मोदाला मोल्का मोलियंता, कर्रे बेर्संता, पोट्‍टक वांता, हेन्‍नु पेय्सि पेडेक निंडंतां. गानि बस्के अय्ते पेडेक मुदरंतां अस्के नेलिता मालक पंटा कोतक वाता इंचि हेटेळ पीसि कोय्यंतोर,” इंचि येसु वेहतोर. मर्रा येसु ओरतोनि, “पेनदा राज्येम बल्हा मनंता इंचि वेहकन? बदुना उदाहरन हीसि वेहकन? पेनदा राज्येम उंदि आवाल्कुना पेडेतसोंटद आंद. अद बूमिपोर्रो वीततस्के, अद अन्‍नि पेडेकुंकन्‍ना सिन्‍न पेडे मनंता. गानि अद पेडे तोटाते वाटतारिते, अद बेर्सि अगा मंदनां अन्‍नि कुसिर कायाना मर्कुंकन्‍ना पेद्‍दगा आंता. दाना पंगां पोळगु बेर्संतां आनि पिट्‍टेंगुडा निडाते गूडां किया परांतां,” इंचि इत्‍तोर. येसु इल्हा इसोंटव बच्‍चुंगो उदाहरनकु हीसि, ओर्क पेनदा पोल्‍लें तेडियानाल वेहुंदुर. उदाहरन हियाकुंटा ओर लोकुल्कुंक बतले वेहाकोंदुर. गानि सिराप ओना सिस्युल्‍के मतस्के अव उदाहरनकुना अर्तम समजांचि ओर्क वेहुंदुर. अद रोज पोळदु होनना वेलाते येसु ओना सिस्युल्कुन, “मनम सेर्वुना हब्बेटा बाजुंक दाकोम दट,” इंचि इत्‍तोर. ओना सिस्युल्कु अगाटा मंदितुन अगाने होळसि, येसु उद्‍दिस मत्‍ता डोंगाते होंचि उदतुर आनि होनालय पेय्सतुर. ओरा पज्जो इंका इच्‍चुं डोंगांगुडा पेय्सतां. अस्केने उंदि पेद्‍दा दुमारम वाता. पेद्‍दा-पेद्‍दा तळाना डोंगाक दल्‍गिसि एर निंडालय दल्‍गता. गानि येसु डोंगाता पजाटा बाजुंक होंचि तला हिळु मेत्‍ता इर्सि मींडसेक मत्‍तोर. अस्के सिस्युल्कु येसुन तेहचि, “गुरु! मनम मुळ्‍गिस नासडेम आयाना गानि नीकु बतल पिकिर हिल्‍लेना?” इंचि इत्‍तुर. ओर तेदसि वडि-दुमारमतुन आनि एता तळानु, “आगा, चुपचाप मन” इंचि गदरिचतोर, अस्के वडि-दुमारम आगतां, अगा पूरा सांत आता. अस्के येसु सिस्युल्कुनतोनि, “मिमेट इच्‍चोर बारि वेरियंतिर? नना मीकुन पिसागोटंतन इंचि इदवेरादाका गुडा बरोसा हिल्‍लेना?” इंचि इत्‍तोर. ओर बागा वेरियतुर. “ईर बोर आंदुर? ईना पोल्‍लें वडि-दुमारम, एता तळांगुडा केंजंतां,” इंचि ओर-ओरे वळ्ककुत्‍तुर.